La verdad es que es casi el mismo número que el primero, aunque tiene un par de cosas más y me es inevitable poner cara de gilipollas cuando lo veo (me encantan los periquitos, bueno, casi todo bicho viviente
, por si eres nuevo por el blog
). Asi que espero os distraiga y os muestre que el tamañano no importa para ver la inteligencia.
Va por todas esas personas, que tenemos que tener a nuestro lado a un animal, para saber que sin palabras, pero con una mirada o un cantar, ya es suficiente para sonreír.
P.D: Kat, enseñaselo a tus sobris … yo creo que es bastante entrañable *O*.
Ooohh Zinian… m’encanten!!
Ja vaig veure el primer vídeo que vas ficar i em vaig enamorar. Encara que aquest segon s’assembli he posat la mateixa cara d’atontada que aleshores… com saps adoro a aquests animalons ^^
Per cert, he tornat al món bloggenil amb nou blog, jat passaràs!! jejeje
Un petonàs!